Onafhankelijk Nederlands Hyperhidrosis Forum

Hoi Damsco,

Ik praat inderdaad in de verleden tijd. Ik ben in 1999 begonnen met botox injecties onder mijn oksels en in 2010 heb ik een curretage operatie gehad. Sindsdien ben ik zo goed als verlost van mijn zweetprobleem. Ik moet nog steeds 1 keer per jaar botox injecties omdat het zweten toch wel terug komt plus mijn zweten is verplaatst naar mijn billen. Heel vervelend en lastig. Maar uiteraard veel beter te verbergen allemaal. Ik denk dat er sowieso meer oplossingen zijn tegen okselzweten dan voorhoofdzweten.

Ik sta op dit moment redelijk tevreden in het leven. Door de botox injecties en later de operatie heb ik al jaren lang een normaal leven kunnen leiden.

Vervelend om te horen dat glyco niet altijd even goed werkt voor jou. Oxybutinine al eens overwogen of geprobeerd? Of anders inderdaad odaban zoals Erje al zegt.

hou je taai!

gr Thijs

Hoi Damsco,

Heb je al eens Odaban gebruikt? Dat schijn je ook op het hoofd te kunnen gebruiken en is gewoon verkrijgbaar bij de drogist.
Ik snap dat je er soms doorheen zit. Het is een vervelende aandoening en het wordt door anderen onderschat hoe je eraan kan lijden. Wel is het zo dat er steeds meer aandacht voor komt en er ook steeds meer oplossingen worden gevonden. Het is alleen een zoektocht wat er precies voor je werkt.

Hoi Thijs,

Dank voor je bericht.
Het valt me op dat je in de 'verleden tijd' spreek over de problemen die je hebt ondervonden. Heb je op het moment nog last van HH, en zoja hoe sta jij op het moment in je leven? Ik krijg uit je bericht de indruk dat je deze problemen hebt overwonnen of tenminste, dat je een manier hebt gevonden om er mee om te gaan. Ik ben heel erg benieuwd naar hoe je dat doet.

Ik gebruik inderdaad glyco. Het heeft effect, maar het geeft me niet zodanig veel vertrouwen dat ik zonder pet de deur uit durf te gaan. Dat niet alleen, het effect varieert aan de hand van je eetgedrag. Dus het is niet echt bepaald een consistent en praktisch middel. Ondanks dat gebruik ik het wel elke dag. Het is helaas niet het wondermiddel waar ik op had gehoopt.

Mentaal zit ik aardig aan de grond hierdoor. Ik zie voor mezelf maar beperkt toekomst perspectief. Ik ben al bij de instanties langsgeweest, maar die kunnen me niet helpen. Ik rook bijna dagelijks wiet en zij vinden dat dat een behandeling in de weg kan staan. Dat niet alleen, de wachtlijsten zijn ontzettend lang. Op dit punt ben ik wel een beetje door de opties heen. De energie begint een beetje op te raken.

Hoi Damsco,

Allereerst welkom hier op het forum. Moedig van je dat je je verhaal hier hebt geplaatst. Het heeft mij doen denken naar mijn eigen situatie en wat het met mij psychisch heeft gedaan. Ik denk meer dan ik zelf besef en zeker meer dan anderen ooit zullen weten.
Ik durf niet te stellen dat ik in een depressie ben geraakt door HH. Ik was een ster in het verbergen geworden van mijn okselzweten. Voor hoofdzweten is dat natuurlijk andere koek; lijkt me veel moeilijker te verbergen. Ik droeg alleen maar zwarte wijde tshirts.
Dat het mij een knauw heeft gegeven psychisch staat als een paal boven water. Ik trok me terug, raakte geisoleerd, durfde niets met vrouwen aan te knopen en schaamde me zo verschrikkelijk erg. brrrrrrr

Heb je al medicatie geprobeerd zoals glycopyrronium of oxybutynine ? Dit kan je via de huisarts vragen en schijnt echt heel goed te helpen.

Sterkte verder en hou ons op de hoogte hoe het met je gaat.

gr Thijs

Hallo allemaal,

Ik ben 'damsco' 31 jaar uit Amsterdam. Sinds mijn 20ste lijd ik aan ernstig zweten op m'n gezicht. Ik ga niet in details treden over wat voor akelige situaties dit oplevert, want dat weten we inmiddels allemaal wel op dit forum.

Ik weet echter pas sindskort dat het overmatig zweten daadwerkelijk een benaming heeft. Ik heb daarom pas redelijk laat pas kunnen erkennen dat ik lijd aan een aandoening. Om mijn HH te verhullen heb ik letterlijk elke dag een pet op. Ik werk op een kantoor en nahja...niemand zegt het hardop, maar een pet op maakt niet echt bepaald een goede indruk. Helaas moet ik daar schijt mee hebben want dat het zweet zichtbaar is is nog altijd erger.

Zoals velen van jullie ongetwijfeld herkennen ben ik heel erg geisoleerd en introvert geraakt. We leven met een handicap en voelen ons dus van nature niet deel van de 'normale' groep. Althans dat is hoe ik de wereld ervaar. Door die mentaliteit heb ik heel erg veel moeite met sociale contacten leggen. Dat is natuurlijk funest voor het vinden van een leuke meid, waar je een leven mee kan opbouwen. Aangezien ik de laatste 10 jaar zo'n beetje als huismus heb geleefd heb ik niks te vertellen. En dat staat nog los van het feit dat het zweet op een date elk moment kan uitbreken. Dingen die voor een 'normaal' persoon totaal geen issue zijn vormen voor mij gewoon keihard een blokkade.

Dit alles heeft mij mentaal zo'n beetje opgebroken. De gevolgen van HH kon ik me eerst nog 'druk' over maken. Dat is nu niet meer zo. Helaas komt dat niet door een bepaalde mate van acceptatie, maar meer omdat niks me nog iets kan schelen. Ik constateer dat ik in een depressie ben beland.
Er zijn meerdere dingen in m'n leven die bijdragen aan deze depressie. Maar HH en de gevolgen van lijden aan HH heeft de meeste impact.
Het heeft zodanig een impact gehad op de vorming van mijn leven dat ik allang niet meer blij ben met de man die ik erdoor ben geworden.

Aangezien ik binnenkort 32 word ben ik mezelf steeds meer gaan afvragen hoe het nu verder moet met mijn leven. Als ik mijn toekomst inbeeld dan zie ik alleen maar een reeks van beschamende momenten. Momenten van mensen die je fluisterend hoort vragen 'waarom zweet hij zo'. Mensen die stappen achteruit doen zodra het zweet uitbreekt, alsof je een of andere freak bent. En uiteraard vrouwen die nog net niet over hun nek gaan, wanneer je ze mee uit vraagt met je zwetende kop.

HH heeft nog altijd dagelijks impact op alles wat ik doe. Het perspectief dat dit ook een aandoening is waar je de rest van je leven mee gaat moeten dealen met alle gevolgen van dien maken mij heel erg depressief. Ik kan hier in mijn omgeving met niemand over praten, dus ik post maar hier.
Wellicht dat jullie jezelf herkennen in dit verhaal (of niet). Ik ben heel erg benieuwd naar hoe jullie omgaan met met name de psychische impact van HH.

Hoe dan ook...thanks voor lezen!