door pelmp » zo 30 dec 2012, 20:17
Joost,
Het is heel herkenbaar wat je schrijft, en toch kan ik je niet helemaal volgen. Je praat over een normaal leven, vrienden, een vriendin, seks,... Hoe kan je het overmatig zweten voor die mensen verborgen houden, dat is toch onmogelijk? Ik ondervind dat iedereen met wie ik contact heb, het maar al te snel door heeft: van zodra je een hand geeft, voelt men het, ik ervaar soms dat mensen die je terugziet, beroepshalve bijvoorbeeld, al op hun hoede zijn, ik zie mensen soms hun hand afvegen nadat ze mij een hand gegeven hebben... Zoals jij ben ik daardoor continu bezig met dergelijke situaties te ontwijken, en precies dat leidt op lange termijn tot sociaal isolement. Ik mijd feestjes (handen geven, dansen,...), bezoek aan familie of vrienden (handen geven, wil jij de baby eens vastnemen?...), hobby's waar je met je handen werkt en die ik nochtans doodgraag zou doen (muziekschool piano, maar de speler na je vindt een nat klavier), ik kan voorbeelden blijven geven. Ik ben ouder dan jij, en heb jaren geleden hulp gezocht maar kreeg te horen dat ik er mee moest leren leven. Dat heb ik gedaan en ben daardoor volledig alleen sinds tientallen jaren. Als ik je een raad mag geven, laat het niet zo ver komen. Zet maximaal in op doktershulp, lichamelijk en geestelijk. Ga naar een dokter, dermatoloog, specialist,..., tot je iemand vindt die je tenminste een vorm van behandeling kan geven die het zweten wat vermindert of (tijdelijk) stopt. Ga tegelijk naar een psycholoog, therapeut, psychiater om je houding tegenover het zweetprobleem aan te pakken, of om de moed te vinden om een behandeling te starten. Het laatste wat je wil, is op 50-jarige leeftijd vast te stellen dat het zweten heel je leven heeft beheerst en je vereenzaamd heeft, zelfs vervreemd van anderen. Sorry als dit negatief klinkt, maar ik bedoel het als een aanmoediging: denk je er aan om hulp te zoeken, doe het dan alsjebieft, je kan er enkel bij winnen.
Groeten,
Pelmp
Joost,
Het is heel herkenbaar wat je schrijft, en toch kan ik je niet helemaal volgen. Je praat over een normaal leven, vrienden, een vriendin, seks,... Hoe kan je het overmatig zweten voor die mensen verborgen houden, dat is toch onmogelijk? Ik ondervind dat iedereen met wie ik contact heb, het maar al te snel door heeft: van zodra je een hand geeft, voelt men het, ik ervaar soms dat mensen die je terugziet, beroepshalve bijvoorbeeld, al op hun hoede zijn, ik zie mensen soms hun hand afvegen nadat ze mij een hand gegeven hebben... Zoals jij ben ik daardoor continu bezig met dergelijke situaties te ontwijken, en precies dat leidt op lange termijn tot sociaal isolement. Ik mijd feestjes (handen geven, dansen,...), bezoek aan familie of vrienden (handen geven, wil jij de baby eens vastnemen?...), hobby's waar je met je handen werkt en die ik nochtans doodgraag zou doen (muziekschool piano, maar de speler na je vindt een nat klavier), ik kan voorbeelden blijven geven. Ik ben ouder dan jij, en heb jaren geleden hulp gezocht maar kreeg te horen dat ik er mee moest leren leven. Dat heb ik gedaan en ben daardoor volledig alleen sinds tientallen jaren. Als ik je een raad mag geven, laat het niet zo ver komen. Zet maximaal in op doktershulp, lichamelijk en geestelijk. Ga naar een dokter, dermatoloog, specialist,..., tot je iemand vindt die je tenminste een vorm van behandeling kan geven die het zweten wat vermindert of (tijdelijk) stopt. Ga tegelijk naar een psycholoog, therapeut, psychiater om je houding tegenover het zweetprobleem aan te pakken, of om de moed te vinden om een behandeling te starten. Het laatste wat je wil, is op 50-jarige leeftijd vast te stellen dat het zweten heel je leven heeft beheerst en je vereenzaamd heeft, zelfs vervreemd van anderen. Sorry als dit negatief klinkt, maar ik bedoel het als een aanmoediging: denk je er aan om hulp te zoeken, doe het dan alsjebieft, je kan er enkel bij winnen.
Groeten,
Pelmp